Είμαι στις φροντιστηριακές αίθουσες από το 1998.
Αν υπάρχει κάτι που έχω μάθει όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως ο μαθητής με το 20 δεν είναι πάντα ο μαθητής που είναι καλά.
Βλέπεις ένα παιδί να γράφει άριστα στα Αρχαία, στην Έκθεση, στα Λατινικά, στην Ιστορία.
Διαβάζει ασταμάτητα.
Δεν χάνει μάθημα.
Έχει ξεκάθαρο στόχο.
Οι γονείς καμαρώνουν.
Και κάπου εκεί μπορεί να αρχίσει η πίεση.
«Διάβασε λίγο ακόμα.»
«Ο τάδε έγραψε 20.»
«Εσύ γιατί όχι;»
«Πρέπει να περάσεις.»
Σιγά σιγά, το παιδί δεν διαβάζει επειδή θέλει να πετύχει.
Διαβάζει επειδή φοβάται να μην αποτύχει.
Και αυτή είναι μια πολύ μεγάλη διαφορά.
Οι Πανελλήνιες είναι απαιτητικές. Δεν θα κοροϊδέψουμε κανέναν λέγοντας ότι όλα γίνονται εύκολα και χωρίς πίεση.
Υπάρχει ύλη.
Στην κατεύθυνση μας υπάρχει και αποστήθιση.
Υπάρχει ανταγωνισμός.
Υπάρχει ένας στόχος που για πολλά παιδιά μοιάζει τεράστιος.
Αυτό όμως που δεν πρέπει να υπάρχει είναι ο μόνιμος πανικός.
Γιατί όταν ένα παιδί αισθάνεται ότι η αξία του εξαρτάται από έναν βαθμό, τότε το πρόβλημα δεν είναι πλέον μόνο οι Πανελλήνιες.
Αυτό γιατί τότε αρχίζει να πιστεύει:
«Αν δεν γράψω καλά, δεν είμαι αρκετά καλός.» Συνδέει δηλαδή την προσωπική του αξία με τους βαθμούς στα μαθήματα και στις εξετάσεις.
Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο πράγμα για έναν έφηβο.
Έχω δει μαθητές να κυνηγούν την τελειότητα μέχρι που ξέχασαν ποιος ήταν ο αρχικός στόχος, γιατί ξεκίνησαν.
Να φοβούνται ένα διαγώνισμα περισσότερο από όσο χαίρονται μια επιτυχία.
Να θεωρούν αποτυχία το 17 επειδή περίμεναν 20.
Να μην επιτρέπουν στον εαυτό τους ούτε ένα λάθος.
Όμως ο μαθητής δεν είναι βαθμός.
Και η επιτυχία δεν πρέπει να απαιτεί να χάσει το παιδί τον εαυτό του.
Δεν λέω φυσικά να χαμηλώσουμε τον πήχη.
Λέω να μάθουμε στα παιδιά πώς να φτάνουν ψηλά χωρίς να διαλύονται στη διαδρομή.
Με πρόγραμμα.
Με μέθοδο.
Με σωστή καθοδήγηση.
Με επιμονή.
Με ρεαλιστικούς στόχους.
Και κυρίως, με την πεποίθηση ότι ένα λάθος σε ένα διαγώνισμα δεν ακυρώνει την αξία τους.
Γιατί ο πραγματικός στόχος της εκπαίδευσης δεν είναι να δημιουργήσουμε μαθητές-ρομπότ που αποστηθίζουν, για να γράψουν 20.
Είναι να δημιουργήσουμε νέους ανθρώπους που μπορούν να σκέφτονται, να προσπαθούν, να αποτυγχάνουν, να ξανασηκώνονται και τελικά να πετυχαίνουν.
«Ας βγάλουμε λοιπόν τη "χύτρα ταχύτητας" από τη φωτιά.
Κρατάμε τις απαιτήσεις ψηλά, και αλλάζουμε τον τρόπο με τον οποίο καθοδηγούμε τα παιδιά να τις αντιμετωπίσουν.»
Φιλολογικό Πούλιος
χτίζουμε νοοτροπία νικητή
Κώστας Πούλιος, Φιλόλογος (Α.Π.Θ.)
Κατερίνη | Από το 1998
#Φιλολογικό_Πούλιος #Κατερίνη #Γονείς #Εκπαίδευση #Πανελλήνιες #Φροντιστήριο #Επιτυχία
